column 1 februari 2007

Nuon en Essent gaan fuseren, althans willen fuseren. Fusie moet volgens betrokkenen leiden tot een nog betere concurrentiepositie. De beide bedrijven maken samen meer dan een half miljard winst, maar kennelijk is dat niet voldoende om de concurrentie, die naar verluidt uit het buitenland moet komen, het hoofd te bieden. Concurrentie veronderstelt dat consumenten keuzemogelijkheden hebben. Er valt echter voor consumenten niets te kiezen. Zowel de kwaliteit, laag, als de prijs, te hoog, is door consumentengedrag niet te beïnvloeden door voor een andere aanbieder te kiezen.

Het grootste probleem zit in de bureaucratie die in deze beide organisaties zit. Als deze bedrijven in een andere, concurrerende markt zouden opereren, dan zouden ze hoogstwaarschijnlijk al lang failliet zijn gegaan door een hopeloze inefficiëntie. In feite zijn de beide bedrijven sociale wekplaatsen, organisaties die min of meer kunstmatig in leven worden gehouden door het goede doel dat de overheid heeft met deze organisaties. In een concurrerende markt zouden vele duizenden banen verdwijnen, hier gaat het volgens de berichtgeving om een verlies van 1350 banen. Omgerekend in geld bedraagt de besparing circa 45 miljoen euro. Dat is een gering bedrag in vergelijking tot de circa 86 miljoen euro die de organisaties samen in 2006 hebben uitgegeven aan reclame. Irritante reclame, ik geef toe dat is persoonlijk, die niet bedoeld kan zijn om mensen tot een ander consumentengedrag aan te zetten, maar het doel heeft de imago’s van beide organisaties te verbeteren. Althans, een ander doel kan ik er toch niet uit afleiden.

De plannen tot fusie moeten nog goedgekeurd worden door onze kartelwaakhond NMA, een andere door de overheid in het leven geroepen en uit haar kluiten gegroeide, bureaucratische organisatie. Het lijkt onwaarschijnlijk dat deze club roet in het eten zal gooien, temeer daar de aandeelhouders van de beide energiebedrijven zelf overheden zijn en achter de plannen staan.

Mijn advies aan de betrokken politici die als bestuurder optreden is om beide organisaties te prikkelen tot verbetering van efficiëntie, om te beginnen door het afschaffen van reclame. Een ander advies zou zijn om het salaris van de beide topmannen in overeenstemming te brengen met het lage risicoprofiel dat bij deze organisaties past.

De kans dat de betrokken politici dat lef hebben is nihil en zo is de cirkel van de bureaucratie weer rond.

John Boersma